Onze eerste afspraak in het ziekenhuis was best spannend. Zou er al een hartje kloppen? Zou het vruchtje goed gegroeid zijn? Zit het op de juiste plaats? Kan mijn lichaam dit überhaupt wel aan?
We kwamen binnen in het kabinet van de gynaecoloog en ze stelde zich meteen voor. Ze was de nieuwe arts in het team en zou mijn zwangerschap gaan opvolgen. Ik schatte haar ongeveer mijn leeftijd. Misschien iets jonger. Dat vond ik best leuk. Dan zit je toch een beetje in dezelfde levensfase en dat praat toch makkelijker vind ik.
Na een kort kennismakingsgesprek gingen we meteen over op de orde van de dag. Onze eerste echo. Ik merkte dat de gynaecoloog daar zelf ook al heel enthousiast van werd. Ook de reden waarom ze voor die studie had gekozen uiteraard.
Zoals de meesten wel weten gebeurt zo’n echo op 8 weken nog inwendig. Dit omdat de baarmoeder nog volledig in het bekken ligt. Ik ging liggen, het echo-apparaat werd opgestart en vrijwel meteen zagen we een lichtje knipperen. Het hartje van ons kindje. Dat was dus al in orde. Na nog even te meten bleek het vruchtje 1,63cm groot te zijn. Ook dat was prima.
Na de echo hadden we nog een kort gesprekje met de arts. Je zag dat ze mee uitkeek naar het verdere verloop van de zwangerschap, en dat zorgde meteen voor een leuke klik. Toch wel een heel belangrijk gegeven voor ons, want zo’n gynaecoloog staat in die periode heel dicht bij jou en er worden toch best wel intieme zaken besproken (en bekeken 😉).
Ook werd er even gekeken naar de resultaten van het bloedonderzoek van de week voordien. Daar werd iets heel belangrijks in opgemerkt. Mijn schildklier werkte niet naar behoren. Goed genoeg om zonder klachten door het leven te kunnen gaan, maar te traag om goed te zijn voor een zwangerschap. Ik kreeg te horen dat ik een grote kans had op een miskraam als ik geen medicatie zou nemen.
Plots vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Die verstoorde cyclus waar ik in een vorige post over schreef, zou wel eens het gevolg kunnen zijn van die verstoorde schildklier. En die laatste is op haar beurt het gevolg van jarenlang cortisonegebruik. De cirkel was rond. Een kleine afwijkende waarde, die op het eerste zicht normaal leek, was mijn hormonen door elkaar aan het schudden. Eigenlijk was het zelfs al een wonder dat ik was zwanger geraakt.
Ik kreeg medicatie voorgeschreven en we werden naar het secretariaat gestuurd om de volgende vier afspraken vast te leggen. We waren vertrokken. Onze kinderwens was uitgekomen en we waren er helemaal klaar voor.